فرض های نادرست در روش های ارزیابی موجود مانند مستقل در نظر گرفتن عوامل و ورودی های دقیق همواره باعث ایجاد خطا در نتایج نهایی ارزیابی کاربری زمین شده است. ازاین رو، در این مقاله برای بالا بردن دقت و نزدیک تر به واقعیت شدن نتایج از دو روش فازی برای واردکردن عدم قطعیت و استانداردسازی و دیمتل-تحلیل شبکه برای از بین بردن مشکل استقلال عوامل و دیدن بازخوردها و تعاملات میان عوامل مؤثر در ارزیابی توان شهری حوضه ی آبخیز بیرجند بر اساس 14 زیر عامل، که در 2 دسته ی اصلی محیط زیستی و عوامل زیربنایی قرار می گیرند، استفاده شده است. هر عامل فازی سازی و توسط دیمتل-فرایند تحلیل شبکه وزن آن مشخص گردید و نقشه ی کاربری حفاظت به عنوان لایه ی ممنوعیت حذف شد و با استفاده از ترکیب وزنی خطی نقشه ی نهایی ارزیابی توان شهری تهیه گردید که بر طبق آن پتانسیل هر پیکسل برای ایجاد کاربری شهری در منطقه ی موردمطالعه مشخص گردید. در نهایت بر اساس این روش مشخص شد که 85/1، 10، 15/65 و 23 درصد از منطقه ی موردمطالعه به ترتیب دارای توان خوب، متوسط، کم و فاقد توان برای ایجاد کاربری شهری است.